„Narkotyki obiecywały wolność, a zabierały wszystko. Moja droga do życia na nowo”

Mam na imię Michał. Pierwszy raz spróbowałem narkotyków w liceum, bo chciałem „odciąć się” od wszystkiego, co bolało. Z czasem marihuana nie wystarczała, potem pojawiły się mocniejsze środki. Myślałem, że mam nad tym kontrolę, że potrafię przestać, kiedy zechcę. Kiedy zauważyłem, że kłamię bliskim, sprzedaję rzeczy z domu i tracę przyjaciół, było już za późno. Żyłem tylko od jednej działki do drugiej. Każdy dzień był obietnicą, że „jutro przestanę”. To jutro nigdy nie nadchodziło.

Na terapię w Licheniu trafiłem po przedawkowaniu. Mama znalazła mnie w pokoju nieprzytomnego i wtedy sam sobie musiałem odpowiedzieć: albo umrę, albo coś się zmieni. Przyjechałem wściekły, z poczuciem, że wszyscy są przeciwko mnie. Pierwsze spotkania w grupie były jak lustro – widziałem siebie w historiach innych: to samo zaprzeczanie, to samo poczucie bezsensu. Usłyszałem słowa: „Nie jesteś słaby. Jesteś chory i potrzebujesz pomocy”. Po raz pierwszy poczułem, że ktoś nie ocenia, ale rozumie.

Najtrudniejsze było zmierzenie się z własnym wstydem i krzywdą, jaką wyrządziłem innym. Na rekolekcjach i warsztatach uczyłem się mówić prawdę – najpierw przed sobą, potem przed innymi. Każde kolejne spotkanie dawało mi siłę, że nie muszę już uciekać w narkotyki, by przetrwać. Zrozumiałem, że prawdziwa wolność to życie bez kłamstw i bez strachu.

Dziś jestem w trakcie odbudowywania zaufania. Rodzice znów chcą ze mną rozmawiać, siostra zaprosiła mnie na urodziny swojego dziecka – coś, co wcześniej wydawało się niemożliwe. To długa droga i wiem, że każdy dzień jest wyborem. Ale teraz ten wybór nie jest samotną walką – mam grupę wsparcia, terapeutów i miejsce, do którego zawsze mogę wrócić.

W Licheniu odkryłem, że moje życie ma wartość większą niż to, co odebrały mi narkotyki. Każdy dzień trzeźwości to dar i dowód, że nawet z najciemniejszego miejsca można wrócić do światła.